جوان و مشورت کردن

 

یکی از دوره های زندگی که در آن افراد خود محور و خود رای می شوند دوره جوانی است. افراد در این سن استقلال طلب می شوند و احساس مالکیت بیشتری دارند و دوست دارند تصمیم های زندگی  را خودشان بگیرند و زیاد دوست ندارد با دیگران مشورت کنند. یک جوان هرچقدر هم باتجربه و اهل دانش باشد نیاز به مشورت کردن دارد. مشورت کردن یک جور واقع بینی و دوراندیشی است. جوانی که تابحال تجربه و دانش را در زمینه های مختلف مثل انتخاب همسر و انتخاب رشته و..کسب نکرده است چطور می تواند مستثنی از مشورت کردن باشد. سوالی که در اینجا مطرح است این است که یک جوان چه موقع باید مشورت کند؟ در اینجا منظور ما این نیست که جوان در هر کاری  حتی مسائل جزئی مشورت کند بلکه بهتر است تصمیم گیری در مسائل جزئی را بخودش واگذار کنیم و در تصمیم گیری و برنامه ریزی های کلان با افراد صاحب نظر مشورت کند.سوالی که اینجا مطرح می شود این است که با چه کسانی مشورت کنیم؟

چند دسته از افراد هستند که مناسب مشورت کردن نیستند. 1. افرادی که تخصص و تجربه کافی ندارند 2. افرادی که تعهد کافی ندارند ممکن است اسرار شما را فاش کنند3. افراد بدبین و افرادی که سوء ظن دارند این افراد با شیوه نصیحت گونه صحبت می کنند و همه چیز را سیاه و تلخ می بینند این افراد هم مناسب مشورت کردن نیستند چون شما را ناامید و سرخورده می کنند ونقطه مقابل  این افراد، در اصطلاح عامیانه افراد خالی بند و لاف زن هستند شما را با چالش ها و مشکلات در مسیر تصمیم گیری وجود دارد راهنمایی نمی کنند مسائل را بزرگنمایی می کنند.