جهش تولید | چهارشنبه، ۱۳ فروردین ۱۳۹۹

بیماری ALS - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

بیماری ALS

مدت پادکست: 4:21


بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک  که مخفف آن بیماری ALS است بیماری نورون‌های حرکتی است که موجب تخریب پیشرونده و غیرقابل ترمیم در دستگاه عصبی مرکزی (مغز و نخاع) و دستگاه عصبی محیطی می‌شود که باعث مرگ سلول‌های عصبی کنترل کننده حرکت ماهیچه‌ها  و موجب ضعف عضلانی عصبی می‌شود

ALS یک بیماری پیش رونده است که به تدریج عملکرد تمام عضلات بدن را مختل کرده و ضعف عضلانی بیمار تا جایی پیش می‌رود که منجر به فلج کامل بیمار می‌شود.

این بیماری  در مراحل اولیه با گرفتگی و پرش عضلات و ضعف عضلانی خود را نشان می‌دهد و کم کم با اختلال درسیستم عصبی کنترل کننده تنفس، بلع و تکلم بیمار، نفس کشیدن، غذا خوردن و صحبت کردن بیمار را مختل کند به طوری که فرد مبتلا بدون تجهیزات کمکی قادر به تنفس نیست ناتوانی حرکتی در این افراد سبب ایجاد زخم‌هایی ناشی از فشارهای طولانی مدت روی نقاط خاصی از بدن می‌شود. ابتلا به ذات‌الریه در اثر مشکلات موجود در بلع این افراد و همچنین تجمع ترشحات در مسیرهای هوایی از دیگر عوارض جانبی احتمالی در افراد مبتلا به ALS است. این در حالی است که تحلیل نیروی جسمانی فرد می‌تواند جنبه‌های مختلف زندگی او مانند کار، روابط اجتماعی و… را تحت تاثیر پیامدهای نامطلوب خود قرار دهد و در مراحل حاد بیماری، علت مرگ و میر ناشی از این بیماری همین مشکلات تنفسی است. با پیشرفت بیماری، بیمار کاملا فلج می‌شود به طوری که بدون کمک و استفاده از تجهیزات کمکی پزشکی، ادامه زندگی برای بیمار غیرممکن می‌شود. تا جایی که بیماری باعث مرگ فرد مبتلا می‌شود.

با فلج شدن ماهیچه‌های کنترل کننده بلع، ریسک ورود غذا و نوشیدنی‌ها به ریه افزایش یافته و بیمار علاوه بر سوء تغذیه و کم آبی شدید بدن، در معرض خطر خفگی نیز قرار می‌گیرد. . معمولاً مبتلایان به این بیماری مدت زمان زیادی زنده نمی‌مانند مبتلایان به این بیماری معمولاً دچار ناتوانی‌های حرکتی شده و ۳ تا ۵ سال پس از ابتلا به این بیماری جان خود را از دست می‌دهند. اگر چه ۲۰ درصد این بیماران تا ۵ سال و ۱۰ درصد آن‌ها تا ۱۰ سال زنده خواهند ماند.

بیماری ALS با تمام هجوم وحشتناک و مخربی که روی عضلات حرکتی بدن دارد، هیچ آسیبی را متوجه توانایی‌های مغزی بیمار نمی‌کند و فرد مبتلا کاملا آگاه و هوشیار است.

علت مشخصی برای این بیمار تاکنون یافت نشده است اما فرضیه‌های مختلفی از جمله جهش ژنی، حمله سیستم ایمنی بدن به سلول‌های سالم و افزایش میزان گلوتامین (گیرنده‌ای شیمیایی در مغز است که افزایش میزان آن برای سلول‌های عصبی سمی است) در سلول‌های عصبی نخاع مطرح شده است.

از آنجا که علت بیماری ALS معلوم نشده پیشگیری از آن هم ممکن نیست.

بروز بیماری دونفر در هر صد هزار نفر می‌باشد و اغلب افراد بین چهل تا شصت سال را درگیر می‌سازد. از آنجایی که این بیماری تنها به اعصاب حرکتی آسیب می‌رساند، بنابراین هیچ اختلالی در بینایی، شنوایی، چشایی و بویایی فرد به وجود نخواهد آمد و جالب این که اعصاب حرکتی موثر در حرکت چشم‌ها و مثانه برای مدت‌های طولانی از حمله عامل بیماری مصون خواهند ماند.

این بیماری مسری نیست و شیوع آن در بین هر دو جنس به یک میزان دیده می‌شود اما خبر خوب اینکه تعداد مبتلایان به این بیماری بسیار اندک است.

تفاوت MS با ALS این است که در ام اس سیستم عصبی مرکزی در مغز درگیر می‌شود و احتمال درگیری نخاع در مراحل پیشرفته‌تر بیماری وجود دارد اما در بیماری ای ال اس، بالعکس در مراحل اولیه نخاع درگیر می‌شود و درگیری مغز تقریبا غیرممکن است.

بیماری ALS درمان قطعی ندارد فقط می‌توان با برخی داروها پیشرفت آن را کمی کند کرد و یا با فیزیوتراپی توانایی‌های حرکتی بیمار را تا حدی بهبود بخشید. ولی به تازگی استفاده از سلولهای بنیادی پیشنهاد شده‌است.

اگر چه بهترین روش این است که در مراحل اولیه بیماری از توسعه بیماری جلوگیری کنیم. دستیابی به این هدف نیز بیش از این‌که تحت تاثیر عوامل ژنتیکی باشد مستلزم دستیابی به راهکارهایی برای ایجاد تغییرات مناسب در زندگی افراد است که با انجام تمرینات ورزشی و انتخاب برنامه غذایی مناسب می‌توان به اصلاح شیوه زندگی بیماران و ایجاد شرایط مناسب برای زندگی آنها امیدوار بود.

به علت شرایط فیزیکی بیمار و عدم تحرک او نگه داری از این بیماران بسیار دشوار است و خانواده و پرستار بایستی نسبت به موارد پیش رو کاملاً توجیه باشند و با دکتر و انجمن‌های محلی و خانواده سایر بیماران مشورت نمایند.

 

" در نگاه بیشتر ببینید "