رونق تولید ملی | یک‌شنبه، ۴ اسفند ۱۳۹۸

ادیب الممالک فراهانی - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

ادیب الممالک فراهانی

Loading the player...

دانلود

 

میرزا محمد صادق امیری فرزند حاج میرزا حسین و نواده میرزا معصوم می باشد. لقبش در ابتدا امیر الشعرا بود و بعد به ادیب الممالك مشهور گردید و تخلص وی به امیری نیز بدین جهت بوده است.

ولادتش به نوشته خود او در روز پنجشنبه 14 محرم 1277 هجری قمری(1237 خورشیدی) در قریه گازران از توابع اراك اتفاق افتاد. او پانزده سال بیشتر نداشت كه پدرش به سال 1291 هجری قمری درگذشت و نظم خانواده اش برهم ریخت. او به دربار شاهزاده طهماسب میرزا موید الدوله راه یافت و با حسنعلی خان امیر نظام گروسی كه در آن زمان وزیر فواید عامه بود آشنا شد و به مناسبت او نام و تخلص خود را از پروانه به امیری مبدل ساخت. در سال 1309 هجری قمری به اتفاق وی به كرمانشاه رفت و تا سال 1313 هجری با او در كرمانشاه بود تا در اواخر آن سال به تهران بازگشت.

در سال 1316 معاون و نایب رئیس مدرسه لقمانیه تبریز شد. در سالهای 1321 و 1322 هجری قمری نویسنده مهم و درجه اول روزنامه ایران سلطانی بود. در شعبان سال 1324 هجری قمری سردبیری روزنامه مجلس را كه میرزا محمد صادق طباطبایی تأسیس كرده بود بر عهده داشت. در سال 1327 هـ.ق. جزء مجاهدان فاتح مسلمان وارد تهران شد و چندی بعد به خدمت وزارت عدلیه درآمد و حملات او به ادارات و روسای عدلیه از همین تاریخ شروع شد. امیری در سال 1335 كه مأمور عدلیه یزد بود سكته كرد و به تهران آمد و روز چهارشنبه 28 ربیع الثانی آن سال در 58 سالگی در تهران درگذشت.

او در انواع شعر بجز غزل و مخصوصاً در قصیده سازی بسیار توانا بود. در علم حكمت، ریاضی، نجوم، رمل، اسطرلاب و كفبینی نیز بیشتر از آنچه كه یك شاعر بایستی مطلع باشد، آگاهی داشت؛ از زبان روسی، كلدانی، تركی و پهلوی آگاه بود و نیز قدری فرانسه و انگلیسی میدانست.